Jerzy Nowacki (polityk)

Życiorys

Ukończył dwuletnią naukę w szkole handlowej w Będzinie, a następnie uczęszczał do gimnazjum św. Jacka oraz św. Anny w Krakowie, gdzie uzyskał maturę. Następnie podjął studia z zakresu prawa oraz nauk politycznych na Uniwersytecie w Bernie. W okresie od 1914 do 1918 roku aktywnie działał w Szwajcarii, walcząc o niepodległość Polski. Po roku 1918 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, gdzie był m.in. stałym członkiem Delegacji Polskiej do Ligi Narodów oraz delegacji do rokowań w sprawie Konwencji dla Górnego Śląska. Prywatnie zdobył doświadczenie, reprezentując Polskę podczas konferencji w Genui.

W 1926 roku zrezygnował z kariery dyplomatycznej na rzecz publicystyki oraz pracy wydawniczej. Powrócił do Ministerstwa Spraw Zagranicznych w 1929 roku, specjalizując się w propagandowych misjach zagranicznych. Od 1934 roku osiedlił się na Górnym Śląsku, gdzie został powołany do Zarządu Przymusowego majątków i zakładów księcia von Pless. Już w 1938 roku objął urząd członka zarządu Warszawskich Składów Żelaza „Julian Glass” w Katowicach, działając przy Syndykacie Hut Żelaznych oraz Wspólnocie Interesów.

W czasie II wojny światowej mieszkał w Warszawie, gdzie aktywnie włączył się w działania propagandowe wspierające ruch oporu.

Podczas powstania warszawskiego, brał aktywny udział w walkach. Po klęsce zdołał uciec z obozu w „Ursusie” i spędził ostatnie miesiące okupacji na obszarze podwarszawskiej wsi.

Po zakończeniu wojny ponownie zamieszkał na Górnym Śląsku, gdzie zajął się organizowaniem lokalnego Stronnictwa Demokratycznego. Pełnił funkcje wiceprezesa oraz prezesa w Katowicach. W latach 1945-1961 zasiadał w Centralnym Komitecie Stronnictwa Demokratycznego. W lutym 1945 roku nawiązał współpracę z Komitetem Ekonomiczno-Prawnym Rady Ministrów jako kierownik Wydziału Administracyjno-Prawnego, a po jego likwidacji został dyrektorem Wydziału Zaopatrzenia i Zbytu w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego, a później objął stanowisko naczelnym dyrektorem Centrali Dostaw Hutniczych.

W 1945 roku został członkiem Związku Celowego Samorządowy Śląskiej „Śląskie Linie Autobusowe” w Katowicach.

Pochodzenie polityczne Jerzego Nowackiego obejmowało również aktywność w Krajowej Radzie Narodowej jako poseł. W 1946 roku zasiadał w Najwyższym Trybunale Narodowym, gdzie brał udział w procesie Artura Greisera. W 1947 roku uzyskał mandat poselski w Sejmie Ustawodawczym, reprezentując okręg Gliwice. Pracował w licznych komisjach: Prawniczej i Regulaminowej, Propagandowej, Spraw Zagranicznych, Wyznaniowej oraz Narodowościowej.

Jerzy Nowacki spoczywa na Wojskowym cmentarzu na Powązkach w Warszawie, w kwaterze A35-3-10.

Przypisy